2. ฉานโทคยะ อุปนิษัท 1

Title Thumbnail & Hero Image: คัมภีร์ฉานโทคยะ อุปนิษัท, พัฒนาเมื่อ 26 พฤษภาคม 2569.

2. ฉานโทคยะ อุปนิษัท 1

First revision: May 26, 2026

Last change: Aug.18, 2026

สืบค้น รวบรวม เรียบเรียง แปล และปริวรรตโดย อภิรักษ์ กาญจนคงคา.

หน้าที่ 1

ฉานโทคยะ อุปนิษัท "บทเพลงและการสังเวย - Sacred Song" (สามเวท - Sāma Veda) (छान्दोग्योपनिषद् - Chāndogya Upaniṣad).
ตัต ตวัม อสิ (तत् त्वम् असि - Tat tvam asi) - เป็นภาษาสันสกฤต แปลว่า "นั่นคือตัวท่าน" หรือ "เธอคือสิ่งนั้น" ('That Thou Art' - 'That is you' or 'You are that') เป็นหนึ่งในมหาประโยค (Mahāvākyas - มหาวัคยะ) ที่สำคัญที่สุดของปรัชญาฮินดูและเวทานตะ ดูในฉานโทคยะ อุปนิษัท บรรพที่ 6 สรรคที่ 8 โศลกที่ 7 แห่งสามเวท.
"การเสียสละที่แท้จริงคือมนุษย์ การอุทิศตนของตัวเขาเอง... ในการกินดื่มและความสุขของมนุษย์ มนุษย์ได้จัดงานเทศกาลอันศักดิ์สิทธิ์ และในการหัวเราะ การจัดงานเลี้ยง และการแต่งงานของมนุษย์ มนุษย์ได้ขับขานบทเพลงสรรเสริญ. การควบคุมตนเอง ความเอื้อเฟื้อเผื่อแผ่ ความซื่อตรง อสิงหา และความจริงจากการกล่าว สิ่งเหล่านี้เป็นการชำระล้างของมนุษย์ และการอาบชำระล้างเมื่อการเสียสละสิ้นสุดลงคือความตาย." (บรรพที่ 3).
บางครั้งเราก็ได้รับการบอกเล่าว่าการเสียสละนั้น จำเป็นเพื่อเป็นการเตรียมพร้อมสำหรับหนทางที่สูงกว่า. ไม่มีใครสามารถก้าวไปสู่หนทางที่สูงกว่าได้หากไม่ปฏิบัติตามข้อกำหนดของหนทางที่ต่ำกว่า. การเสียสละเป็นสิ่งจำเป็นสำหรับผู้ที่ไม่รู้แจ้ง แต่การเสียสละเพียงอย่างเดียวก็ไม่เพียงพอ. สิ่งเหล่านี้เปิดโอกาสให้เราได้เข้าสู่โลกของบรรพบุรุษ ซึ่งหลังจากพำนักชั่วคราวบนดวงจันทร์แล้ว ก็จะนำเรากลับสู่การดำรงอยู่บนโลกอีกครั้ง. พิธีกรรมต่าง ๆ จะถูกนำมาเปรียบเทียบกับการบูชาทางจิตวิญญาณ.(บรรพที่ 1 สรรคที่ 1 โศลกที่ 10).
บางครั้งพวกเขา (เหล่าปราชญ์ผู้ประพันธ์อุปนิษัท) รู้สึกว่าศาสนาแห่งการบูชายัญและพิธีกรรมของนักบวชนั้นผิวเผิน และในเวลานั้นพวกเขาก็จะระบายถึงความประชดประชันออกมาอย่างเต็มที่. พวกเขาบรรยายถึงขบวนสุนัขที่เดินเหมือนขบวนของนักบวช โดยแต่ละตัวจะงับหางของตัวที่อยู่ข้างหน้าและกล่าวว่า "โอม! ให้เรากินเถิด. โอม, ให้เราดื่มเถิด...เป็นต้น." (บรรพที่ 1 สรรคที่ 12 โศลกที่ 4. 5.).
เป็นที่ยอมรับกันว่าความรู้ในพระเวทนั้นด้อยกว่าปัญญาญาณอันศักดิ์สิทธิ์ที่แท้จริงมาก (ดูในบรรพที่ 5 สรรคที่ 3 โศลกที่ 10).

พระประชาปติ (प्रजापति - Prajāpati) พัฒนาเมื่อ 20 กรกฎาคม 2569.

ในบทสนทนาหรือพระประชาปติ (ซึ่งเป็นพระอาจารย์) กับศิษย์พระอินทร์ที่เล่าไว้ในฉานโทคยะ อุปนิษัท, พระประชาปติเริ่มต้นการอภิปรายโดยกล่าวถึงลักษณะทั่วไปบางประการที่ตัวตนที่แท้จริงควรมี. "ตัวตนที่ปราศจากบาป ไร้ซึ่งความแก่ชรา ปราศจากความตายและความโศกเศร้า ปราศจากความหิวโหยและความกระหาย ปราศจากความปรารถนาใด ๆ นอกเหนือจากสิ่งที่ควรปรารถนา และไร้ซึ่งจินตนาการใด ๆ นอกจากสิ่งที่ควรจินตนาการ นั่นแหละคือสิ่งที่เราต้องพยายามทำความเข้าใจ." (บรรพที่ 8 สรรคที่ 7 โศลกที่ 1).
ตัวตนที่แท้จริงอันไร้ขอบเขตนั้น ไม่ใช่ตัวตนที่ไม่จำกัด. มันไม่ใช่สิ่งใดสิ่งหนึ่งที่มีขอบเขตจำกัด แต่เป็นรากฐานของสิ่งเหล่านั้นทั้งหมด. มันคือตัวตนสากล ซึ่งสถิตอยู่ทั้งภายในและภายนอก. จักรวาลทั้งหมดมีชีวิตและหายใจอยู่ในนั้น "ดวงจันทร์และดวงอาทิตย์เป็นดวงตาของมัน ท้องฟ้าทั้งสี่เป็นหูของมัน และลมที่โพยพัดก็เป็นลมหายใจของมัน." (บรรพที่ 3 สรรคที่ 13 โศลกที่ 7).
ตัวตน, มันคือแสงสว่างเจิดจ้าที่ลุกโชนอยู่ในส่วนลึกของบุคลิกภาพ, คือ อากาศะ (आकाश - ākāśa) - ห้วงอวกาศ ท้องฟ้า หรือ อีเธอร์. สากลซึ่งเป็นต้นกำเนิดของสรรพสิ่งทั้งปวง. (บรรพที่ 1 สรรคที่ 91).
ตัวตน, หลักการสำคัญของการสร้างสรรค์. (บรรพที่ 1 สรรคที่ 11 โศลกที่ 5).
ตัวตน, "ไม่มีสิ่งใดอื่นใดนอกเหนือจากนี้ ไม่มีคำอื่นใดที่แตกต่างออกไป." (บรรพที่ 8 สรรคที่ 1 โศลกที่ 3.)

back

humanexcellence.thailand@gmail.com

Visit : 7119661